Sırtına o pembe iskeleti çakıp, altına da afili bir İngilizceyle “THERE IS NO RUSH!” yazdın diye sokağa çıktığında herkes seni “Anı yaşayan, zamansızlığın ötesine geçmiş, dünyevi hırsları sıfırlamış bir derviş” sanacak.

Ama dürüst olalım; senin bu “dünya yansa hasırım yanmaz” modunun arkasındaki tek gerçek:

Sabah alarmı erteleye erteleye artık işe/okula gitmenin anlamsızlaştığı o aydınlanma anı,

Otobüs kaçınca arkasından koşmak yerine “Zaten dünya fani, her şey olacağına varır” diyerek bir sonraki durakta simit kemirmen,

Ve teslim etmen gereken projelerin teslim tarihi çoktan geçtiği halde, bilgisayar başında oturup “Aman ya, nasılsa bir gün hepimiz böyle kemik kalacağız” vizyonsuzluğuna sığınmandır.

Hayat seni her yerden sıkıştırırken, senin dünyaya fırlatabileceğin en pembe “bana ne ya” deme yöntemi bu.

Yetişmen gereken yerler var ama… neyse, acele etme işte.